Derun

 Mehtabı denize yakıştırmış yarandan 

Deniz yakamoz bekler
Gece sukut bulmaz
Kamer yok ise
Havada
Ben bu divane gönlü kaptırmazdım
Sana da
Yazmışlar bahtıma sormadılar
Bana da

Bir davayı derun ki saklı
Geldim geçtim kıssa kıssa yollardan
Sandım ki aldım payımı her vukuattan Amma öyle degil imiş
Leylayı arar iken oldum Züleyhadan

Bir şair müsvettesi oldum
Ne anlarım heceden
Ne de aruzdan
Bir de pirim var
Kovmuş beni kapıdan
Ne dönmeye yüzüm var
Ne ol gel diyen var ne olursan

Ne elem çektim
Ne de bin bir cefa
Dokunsan feryat figan
Ağlıyorum sana da
Dert edindim
Dertsiz başına
Mekteb-i vuslat
Ağır geldi bana da 

Somurtan Korkular

Herkes mutlu umutlu

Bense çok tedirginim 

Fırsatları kollarken

Ölmeye hevesliyim 

Damla damla yağmurlu

Sisliydi hep geçmişim 

Asırları sayarken

Yaşamaktan bezmişim 

Aradım aradım durdum 

Aradım taradım durdum 

Hep seni buldum yoruldum 

Bu muydu benim korkum

Kaçırdım

Gözünün üstünde kaş var diye 

Gözlerinde yaşlar senin

Bilmem ne zaman başlar 

Yağmurdan korkum yoktur benim 

Birtakım telaşlar 

Sardı yine birden bire 

Kapanmıyor hesaplar

Vurmuştum kalbimi yerden yere 

Sen

Yine bir fırsatı kaçırdım 

Çok yakındı 

Taşırdım bardağı 

Niye tuhaf bakar insanlar

Farklıdır

Bütün varlıklar 

Yine pembe dudağının izi

Buğulu penceremde 

Siliniyor...

BEN

Gecenin köründe sessizce 

Odamda pinekliyorum 

Yorgun beden durgun neden 

Cevabını bilmiyorum

Yine de hep soruyorum

Ben

Bekle buna çok alıştım 

Senden ayrı kalmamış 

Şimdi geldin çok şaşırdım 

Ben

Yalnızlık güzel meziyet

Kimine göre eziyet

Çektim ama çok alıştım 

Ben

Demek ki sensiz bir yaşam

Olabilirmiş bak paşam 

Emirlerinden sıkıldım 

Ben 

Geçer geçer hepsi geçer 

Serden geçen benden geçer 

Hep bununla avundum 

Ben.

Git Artık

Kimse bana söylemedi
Hayatın bu kadar acımasız olduğunu
Ben yaşadım öğrendim
Acılar edindim kendim
Kimi zaman hissettim
Bir kaç ümit buldugumu
kırıntıları takip etti
biraz yoruldu kalbim
sonra ise farkettim
aynı yerde durduğumu

Sevgi denen şeye inancım yok
artık yok yok artık yok
bitti tükendi kalmadı
acı veren sözlere karnım tok artık tok
yok artık yok
yok artık yok yok

Kaçış

Kurtulmak isterim içindeki karanlığa gömülmekten
Sisli aksamların sabahına erismekten
Korktuğum şeyler pesimdeler nasıl olsa yenecekler
Kaç kurtar kendini benim savaşım bu ilişme sen

Dario

Şehrimin duvarları kalın ve korunaklı
Yüzyıllardır direniyoruz
Ne zaman bitecek bu savaş
Bilen yok
Barış ümidimiz hiç olmadı
İhanetler gördük kesildi solukları
Zihinlerini hapsettik çukurlara
Kaçış yok hapsolduk dediğimizde
Bir ümit belirdi kazdık boşluğa doğru
Liderimiz yaşlı bir çınar
Sarıp korurdu her birimizi
Tam kurtulduk derken bıraktı hepimizi
Dağıldık farkındaydık felaketin
Cepheler açıldı sonra
Yeni bir çınar yeşermedi gitti...

Kaybettik herşeyi
Alıkoydular beni ve sevdiklerimi
Kölesi oldum düşmanlarımın
Kaçmak için ümit az
Sınırları belli bir dünyada
Nereye kaçabilirsin ki?
Sınırların ötesi mi olabilir belki de
Ama herşeyi biliyorlar
Bizden hep öndeler
Bir fırsat yakalamalıyım ufacık bir fırsat.